15 jaar


De jeugd kan niet in de toekomst kijken, wat misschien zowel een zorg als een zegen is...
Het woord dat ik zoek is 'onschuld'. Jeugd en onschuld.

Inmiddels weet ik het verschil tussen schuldig en tekort schieten.
Onvoldoende hebben kunnen doen, dat is de betekenis van tekort schieten. Schuldig daarentegen betekent dat je verantwoordelijk bent voor een fout.

Ik vrees dat ik dat eerste nog lang blijf voelen; dat ik onvoldoende heb kunnen laten zien; dat ik tekort schoot in het uiten van mijn liefde voor hem.
Voor de man die niet alleen mijn vader was, en de vader van haar kind. Maar ik ben niet schuldig aan mijn vaders dood. Ik was 15 jaar. Een kind nog.

Mijn vader was een man zoals er zoveel zijn. En toch ook als geen ander. Knap, lang, donker. Intelligent. Een man die als kind had kunnen bloeien op een vrije school.
Dol op het leven náást het gewone. Natuur dus, kunst, literatuur,muziek, de wijde wereld in!

Een man die als kind zijn moeder verloor (En later zijn broertje). Ontworteld raakte.  Te jong voor zulk niet te bevatten verdriet.
Mijn vader worstelde zich door het leven maar zag de schoonheid in het onschuldige. Keek hij daarom zo graag naar dat andere leven in de lucht, sloten, bossen?
Toch dacht ik op foto's, van hem gemaakt na zijn moeders overlijden, in zijn ogen te zien; 'Mama, waar ben je nou?'


Toen ik 15 jaar was overleed hij.
Ook ik raakte ontworteld en stel mij soms de vraag; papa, waar ben je nou?

Vandaag is het 15 jaar geleden dat hij overleed. 15 jaar met mijn papa geleefd, en 15 jaar zonder. 15 jaar onvoorwaardelijke liefde tussen ouder en kind, was ik zijn oogappel, hij mijn held.
En na morgen leef ik duslanger zonder hem dan met hem. Dat doet pijn.
Verandert dat iets? Nee. Ja. Nee omdat ik hem er niet mee terugkrijg. Nooit meer. Nooit meer voelde ik iets harder binnenkomen dan die NOOIT MEER. Niets definitiever dan het besef dat je je ouder nooit meer zult zien. Wat je ook doet. Totaal machteloos.
Dat besef, het echte besef dat ik hem nooit meer zou zien kwam pas met de jaren. Soms dacht ik: als hij nu zo zou binnenlopen, dan zou ik daar niet eens van opkijken. Maar ja, toen dat niet gebeurde kreeg mijn onbewuste dat ook door.

En ja, na 15 jaar afwezigheid verandert er ook iets, In jaren raak ik verder van hem verwijderd. Herinneringen en foto's raken met elkaar verweven. Verward ook. Dit proces gaat gestaag door.
Soms was ik bang om belangrijke herinneringen te vergeten en hield ze krampachtig vast.

Nu weet ik dat ik ook vergeet. Ik ben een mens, net als hij was. Een mens vergeet, maakt fouten, schiet tekort. Maar heeft ook lief, geniet, geeft kennis en zoveel meer door.
En ik vind het zo onbeschfijlijk mooi ik kan doorgeven wat mijn vader mij heeft geleerd. En dan niet alleen de wijsheden, maar ook de ( vaak simpele) grapjes als

- Dat is geen pindakaas maar gemalen poppestront
- Ivanho zat op de po, pieste ernaast en keek verbaast, IVANHOOOO
- Als je nu niet door eet dan ga je 'over de knie' ( Dit zei hij met een lach, en ik heb nooit ondervonden'over de knie' nou betekende)

Ook cliches als 'probeer maar rustig te slapen, als je morgen wakker word ziet de wereld er weer ander uit.'En 'bewaar het lekkerste voor het laatst.
Ik denk dat deze herinneringen boven komen omdat ik nu zelf moeder ben van een jongetje van 4. En mijn vader zei deze dingen tegen mij toen ik een kleuter was
In de gesprekken die we later nog hadden vertelde hij dat welke beslissing ik ook zou nemen, hij achter mij zou staan. Mits dit een weloverwogen beslissing was ;-)

Ik merk nu wel dat ik met deze woorden mijn vader tekort doe.
Maar ik gun de wereld nog steeds mijn vader. Want Herman van Veen zong dan wel dat Anne de wereld een stukje mooier maakte, maar dat was mijn vader.


Maar het monument dat ik voor mijn vader heb gemaakt zit in mijn hart. En dit monument bestaat nauwelijks uit de zieke man die mijn vader aan het einde van zijn leven was. Maar vooral uit het kind dat Luuk heette. Een jongetje dat de polder in tuurde op zoek naar een rover, met mijn moeder zeilde op de friese meren,'
zijn tent opzette in Schotland, Spanje, Portugal ( en daar greppels omheen groef als het hoosde), en op Ameland voorafgaand een windhoos  ( in 1972 volgens wikipedia. Zelfs wikipedia bevestigd het bestaan van mijn vader )

15 Jaar. Het is maar een getal. Ik ben 30 jaar. Mijn vader was 50 jaar toen hij overleed. Zijn kleinzoon Silvijn Lucas is nu bijna 4 jaar. Als de tijd zo hard voorbij blijft gaan dan is hij 15 jaar voor ik het weet en ben ik in no-time ook 50. Verandert dat iets? Nee. en ja.
Want nee, ik krijg mijn vader er niet mee terug. Maar het voelt zo goed om mijn vader te herdenken. Ook al schiet ik te kort in woorden.
Herdenken alleen al is goed. Stil staan bij wat er ooit was, is, en bij wat blijft. En dan besef ik weer waar ik vandaan kom. Het verbindt mij met het leven dat ik heb. En waar ik naar toe wil met mijn leven.
©MD 26-01-2017