De immer aanwezige afwezige


De mannen in mijn leven

Dit doet vermoeden dat ik een groots en meeslepend liefdesleven leid; als een femme fatale de mannen berooid achterlatend in een spoor van gebroken harten...

Nee. Niets van dat.

Soms denk ik dat er in werkelijkheid maar één man in mijn leven is. Mijn vader.


Hij overleed bijna 15 jaar geleden. Nog even, en dan leef ik langer zonder mijn vader dan met hem. Dat besef doet pijn. Mijn hart krimpt ineen bij de gedachte dat de tijd zijn aandeel in mijn leven steeds kleiner maakt.


Ik heb mijn leven. Hij is daarin de immer aanwezige afwezige. 

Het gat dat werd geslagen door zijn dood moest opgevuld. Al snel een eerste vriendje. Een tweede, een derde. Maar het gat werd niet gedicht. Want dit was anders. Nooit meer zou ik zo intens ervaren dat ik er mocht zijn. Nooit meer de onvoorwaardelijke liefde die alleen een ouder kan geven. Nooit meer werd ik écht gerustgesteld. En niemand mocht meer zeggen: 'Het komt wel goed meisje'.


Hoe diep is dat gat nu, na bijna 15 jaar? Het is nog steeds een gat. Een wond die niet door de tijd wordt geheeld. Maar ik leer om het zelf wat op te vullen. Want de kwaliteiten van mijn vader, die heb ik zelf ook. Want hij leeft door in mij. Ik draag de met mij gedeelde kennis, verhalen, herinneringen. Maar ook zijn humor, intelligentie, luiheid, wijsheid, taalgevoel, mededogen naar anderen, tolerantie en loyaliteit. Die hoef ik niet bij een ander te zoeken, ik mag gewoon bij mezelf naar binnen kijken. Hoe bijzonder mooi is dat!




©MD 22-11-2016