©FW 28-04-2018
Columns in de mail?
Ja, leuk!
                        Dag Poes




Dag lieve poes die elke ochtend zo hard miauwde.
Dag lieve poes die 's ochtends spinnend bij ons op bed kroop.
Dag lieve poes die 's nachts bij Friso sliep en hem troostte en liefde gaf in moeilijke tijden...

Missy is dood.

Koud en stijf licht ze nu onder de grond. Kistje zelf getimmerd door de jongens, met bloemen en een lief briefje er bij.

Je weet dat dieren ooit doodgaan. En dat het goed is voor de kinderen om om te leren gaan met de dood en het hoort natuurlijk bij het leven.

We gaan haar zo missen, onze Missy.

Natuurlijk dacht ik ook wel eens stomme $%&*&* kat als ze weer eens ergens overheen gepist had wat zeer regelmatig gebeurde. Getver. Nooit meer een herfstkatje.

Maf hoe je eerst in een soort overlevingsstand schiet. Dierenarts, nuchter: Ja dat redt ze niet. In de auto, kind in de pyama achterin, en helaas.

Pas toen ze echt ging, en ik nog net 'Dank je wel' en 'Sorry...' kon zeggen schoot de pijn door mijn hart.

Om een half uur later ook alweer te zijn gezakt. Nu hoeven we ook geen oppas te regelen als we straks in Frankrijk zijn en het is ook 'maar' een kat en geen mens. Duh.

Maar ze was wel onze kat. Onze verantwoordelijkheid, ons lieve schattige half-incontinente kleine herfstkatje.

En het ging net zo goed... ze gaf de hond zelfs kopjes en haar vacht trok weer helemaal bij en ze kwam steeds vaker uit zichzelf op schoot en en en...

Weg.

Nu hebben we nog maar één huisdier. Raar.

Toen ik boodschappen deed voelde het echt stom. Af en toe mensen groeten met een nepglimlach en toen ik alles in de auto had heb ik eerst even een potje flink gejankt achter het stuur. Bah.

We hopen nog steeds een beetje dat we morgen wakker worden en dat het gewoon een droom was en dat dat irritante beest ons weer wakker miauwt en dankbaar kopjes geeft en zacht met haar neusje tegen mijn wang komt kijken waarom ik nog in bed lig.

Dat gaat 'em niet worden, ben ik bang. Of ik moet in mijn slaap ook al stukjes typen en die tranen op mijn wang voelen verdomde echt en plakkerig.

Well, you know. 'Such is life, and it's getting sucher and sucher' zoals een wijze onbekende ooit zei.

Pijn is pijn. Verdriet is verdriet. En ook niet meer dan dat; het zakt wel weer.

Dag lieve poes! Je was een schatje!