Dromen we nu?!



Coronatijdperk week twee dag weetikveel woensdag in elk geval...

Hoe kan het dat ik niet banger ben?
Hoe kan het dat ik zo vaak mijn schouders ophaal?
Hoe kan het dat ik niet misselijk ben van de zorgen?

Raar is het. Dansen we op het dek van de zinkende Titanic of valt het straks achteraf best mee?

Is er wijsheid en rust, omdat het zinloos is je zorgen te maken over iets waar je geen invloed op hebt?

Of ben ik onderbewust doodsbang en fluit ik er keihard overheen met mijn 'pffffff relaxed wel' houding?

We zullen zien. En ergens, diep in mij, voelt het even onwerkelijk als een droom. Net als de eerste eurobiljetten die we pinden. Mooi, te mooi om waar te zijn. En dit is te raar om waar te zijn. Vaag, nep, niet echt. Als je je hoofd heel snel omdraait zul je nog een glimp van de echte werkelijkheid opvangen.

Waar we gewoon rennen, vliegen, draven, werken en weer door gaan.

Wat is dit nou, dit virus. Wat doet het met ons?

Courage under fire, zeker. Ik maak een buiging voor de hele wereld op dit moment.

En ik ben benieuwd hoe we straks met zijn allen wakker worden!
©FW 25-03-2020
Columns in de mail?
Ja, leuk!