Druk



"Druk hoor, een gezin met drie jongens, een groot, oud, stoffig huis, werk, een relatie, sociale contacten, hond(en), zingen, piano en ook nog eens vrijwilligerswerk. Ik snap niet hoe je het allemaal doet."

Ik ook niet. Of toch wel. Want ik doe het niet.

De gang hangt vol spinnewebben en ik zeg wel vrolijk tegen mezelf (want niemand levert ooit echt commentaar behalve ik) dat ik ze spaar voor Halloween, maar ondertussen voel ik me toch een mislukte huisvrouw.

Is dat erg? Nee. Dan maar een mislukte huisvrouw. Lekker belangrijk.

Werk, jaja. Maar heus geen veertig uur hoor. Nog niet eens twintig (betaald). Het klinkt heel wat, mijn eigen zaak, maar uiteindelijk is het meer een leuke hobby voor een mislukte huisvrouw. Dat houdt haar van de straat en de sherry.

Is dat erg? Dat ik maar een paar uur werk? Neuh. Eigenlijk niet. Het is iets waarvoor ik kies om meer tijd met de jongens te hebben en, eerlijk is eerlijk, om meer tijd voor mezelf te hebben.

Meer tijd om bijvoorbeeld deze stukjes te schrijven. Die me veel tijd kosten en die nauwelijks gelezen worden.

Is dat erg? Nee, want toen ik gisteren hypochondrisch lag te denken dat ik misschien dood ging dacht ik AH! Maar mijn jongens zullen weten wie hun moeder was. 265 columns vol. My legacy.

.......

Moraal van dit verhaal: OK, ik baal vaak van mezelf dat ik alles maar half doe, dat ik veel te veel tijd verspil en lang niet genoeg Goede Dingen doe.

En dat is niet erg. Dat wil zeggen, dat ik aan mijn eigen kop zeur, dat is wel erg. Erg STOM en zonde van mijn tijd. Dus nu zit ik het stom te vinden dat ik mezelf stom vind. Logisch wel.

Menselijk ook.

Oplossing: gedachtes uit en ga maar iets doen!
©FW 25-04-2018
Columns in de mail?
Ja, leuk!