E-R-G



Bou is jarig. Het jarigste jongetje dat ik ken. Hij straalt zodra hij wakker is, geniet er van om toegezongen te worden, vindt alle kadootjes super. Heerlijk.

We hadden dus een erg feestelijk ontbijt.

Ondertussen was er een vakje in mijn hoofd aan het hypochonderen. Ik moest namelijk ook om negen uur naar de dokter voor 'vrouwenproblemen.' Niks ergs, niks belangrijks, maar er zijn wat onregelmatigheden en in mijn familie komen dingen voor en nou ja. Beter meeverlegen dan onverlegen, dus ik had maar even een afspraak gemaakt.

En daarna was ik het allemaal weer vergeten. Er was toch niks ERGS.

Tot vanmorgen zes uur. Er was iets vandaag... Ohja. YES! Bou is jarig. En ik moet naar de dokter voor de zekerheid want er is heus niks.

Maar ja, dat kan ik nou wel denken, hè, dat er niks is, maar wie zegt dat?! Er is geen enkele reden waarom ik gespaard zou worden. Wat als het wel endometriose is of nog erger...? Waarom ik Niet?

Voor ik het wist lag ik al de woorden te bedenken die ik zou moeten zeggen tegen mijn kinderen als wel....  Die arme Aldo was pas zes, en en en, ja soms is er dus wel wat. Er rolden een paar tranen over mijn wangen.

Daarna rolden mijn ogen in hun oogkassen. Kom op, zeg! Doos!

D om een dikke knuffel gevraagd en toen mijn gedachtes nog niet stopten ben ik maar bij Bou in bed gekropen. Die was toch al lang wakker en lag te lezen tot zijn verjaardag officieel aanbrak en hij echt jarig kon gaan zijn.

Geen betere gedachtenafleider dan een jarig kind, blij, gelukkig en vol verwachting.

Een heerlijke verjaarsochtend, dus.

En natuurlijk bleek er later helemaal niks aan de hand. Pfiew.
©FW 24-04-2018
Columns in de mail?
Ja, leuk!