Huppelen


Bijna huppelend loop ik naar huis vanavond. Mijn moederhart stroomt over van trots. Oudergesprekken gehad vandaag. Zoals mijn toestand waarschijnlijk al doet vermoeden, gaat het goed, heel goed met onze twee dames. Ik wist dit natuurlijk wel, maar om dat in zo’n gesprek bevestigd te krijgen, laat mijn ogen tranen van trots. Ik baseer mijn weten namelijk op wat zij zelf vertellen. De ene x is dat zeer uitgebreid over de hele ochtend, de andere x lukt het me met moeite om iets van het beleefde eruit te trekken. Maar elke ochtend gaan ze met zoveel plezier naar school, dat het niet anders kan dan dat het goed gaat.
Ze voelen zich als een vis in het water daar. Krijgen alle ruimte om zich te ontplooien. Komen bijna dagelijks met nieuw geleerde leuke liedjes thuis. Rijmen de meest prachtige rijmelarij en knutselen de mooiste en leukste frutsels. En daar zijn ze maar wat trots op! Het mooiste werk komt thuis in de wc te hangen. De leukste dingen bewaar ik in een doos voor als ze later groot zijn. (en zelf kinderen hebben) Wie L&I een beetje kent, snapt dat ze daar graag invloed op uit oefenen. Op wat er in die doos komt. De mooiste frutsels waar ze trots op zijn, mogen ook meteen in de doos als ze het mee naar huis nemen,  voor als ze later groot zijn. Net als sommige kleertjes die ik heb bewaard van toen ze baby waren. Daar mogen ze ook graag naar kijken. Ooh was ik zo klein? Paste ik dat? Kon mijn arm daarin? 
Als ik naar die kleertjes kijk word ik overspoeld met herinneringen. En met een gevoel van trots. Want hoe klein ze ook waren, ze deden altijd wel iets waar ik enorm trots op kon zijn. Als ze zo doorgaan ga ik nog naast mijn schoenen lopen, al huppelt dat wel minder fijn.

©JY 22-11-2016