©FW 08-05-2018
Columns in de mail?
Ja, leuk!
                        Klein



Soms voel ik me groot en wijs en sterk en volwassen en soms voel ik me ineens een klein meisje die het ook niet meer precies weet.

Zonet op de fiets dacht ik nog hoe heerlijk relaxed ik er mee was dat ik tussen de middag ineens zes kinderen moest voeden ipv drie. Hoe fijn het was dat ik niet direct in de stress schoot en liefdevol voor die mooie kinderen kon zorgen.

En nu moet ik straks om half vijf bijles geven en ineens vliegt het me aan dat ik dit en dat en zus en zo nog niet af heb en hoe moet ik dat nou ooit weer voor elkaar krijgen en neeeee HELP me dan!

Zucht, This too shall pass, één voor één en wat gedaan wordt wordt gedaan en wat niet dat niet. Adem in adem uit.

Liever ging ik met mijn benen op een stoel een koud glas sap drinken en een boek lezen. Zonnehoed op, in de halfschaduw van een oude boom.

Okeeee, dat gaat dus niet. Nou ja, dan maar weer stug door. Over vier weken zitten we in Frankrijk en hoeven we aan een stuk minder verwachtingen te voldoen. Tot die tijd nog even doorbikkelen en dan daar maar onder een boom met zonnehoed en ijskoud water.

En lesgeven aan de kinderen.

Want helemaal luieren zit er eigenlijk niet in, deze tropenjaren. Althans niet zonder schuldgevoel. Dat geeft niks, daar staat veel tegenover.

En soms wil ik de kinderen inwrijven hoe heerlijk het is dat papa en mama wel zorgen dat alles goed is, goed komt. Maar laat ze maar. Laat ze maar lekker geloven dat alles vanzelf goed is.

Ach, en dat is het ook.