Lichtstrepen

Het was nog niet eens 08.00 uur en ik hoorde mezelf herhalen wat mijn moeder vroeger zei.( En waarvan ik mezelf nog zo had voorgenomen om…)

“Ik moet hier ook álles alleen doen!!”

Laat maar liggen, gooi je onderbroek maar in de wasbak, pies maar op je verkeerskleed als je niet daar de wc wilt omdat iemand anders staat te douchen; ja hooooor, toe maar, mama ruimt het wel op, maakt het schoon, regelt het wel… AAAARGH!

Sommige dagen beginnen gewoon k*t. Met regen die tegen de ramen slaat, brood dat nog bevroren is, koffiecupjes die blijven steken in het apparaat. Doorgaans dus hele kleine dingen en waarvan je zou denken dat er mensen zijn die het toch echt veel zwaarder hebben dan ik. Dat is ook zo. Want waar is dat geklaag nou voor nodig? Het zorgt voor een negatieve sfeer, het verkeerskleed wordt er niet droog van, niemand is ermee geholpen en we gaan allemaal met een lang gezicht de deur uit.

Een jaar geleden was ik behoorlijk opgebrand en kon ontredderd raken als ik de jas van mijn kind niet dicht kreeg. Tranen met tuiten om kleine dingen maar ze trokken grote brokken oud zeer mee naar boven.

Maar vanmorgen zat ik om 08.50u bij de huisarts voor een kennismaking. Ik vertelde haar van de burn-out en mijn herstel. Dat mijn vuurtje weer brandt. Dat ik de signalen herken als het dreigt door te schieten, de vlam te hard gaat en dreig…blablabla. De signalen herken?! Ja die herken ik inderdaad, maar 9 van de 10 keer doe ik daar geen ene flikker mee. Want hoe verklaar ik anders mijn gefoeter van vanmorgen? Soms weet ik niet hoe ik liefdevol moet opvoeden, of kenbaar kan maken dat in
mijn ogen ongewenst gedrag mag worden afgeleerd. Plek innemen zonder katten en met gejank achteraf.

Signalen tijdig herkennen. Daar draait het om. Maar hoe weet ik nou dat pijn in mijn nek, een trekkend gevoel in m’n gezicht of die behoefte aan veel eten in één keer, terug te leiden is naar dat ene moment gisteren waar ik níet mijn ruimte durfde in te nemen. Waarop ik blijkbaar dacht; laat maar, let maar niet op mij, ik pas me wel aan op jouw behoeften. Dát op tijd herkennen vind ik zó
moeilijk!

Maar soms lukt het me om zo’n signaal achteraf te herkennen en heel soms terug te leiden. En dan neem ik me voor om de volgende keer beter op te letten, en niet boos op mezelf te worden. Beter is het om mij op zo’n moment te vragen wat ik nodig heb, wat de liefde zou doen. Want als ik ten onrechte om mijn geliefden heb lopen mopperen & zeiken, waarom moet ik het zelf dan ook nog ontgelden? Naar buiten gaan, hardlopen, dat heb ik vaak nodig om mijn hoofd met de razende
lichtstrepen rustig te krijgen. Schrijven werkt ook. En ik ben blij dat ik dat heb herontdekt.
©MD 18-09-2017