Een lief meisje


Over het algemeen vind ik mezelf een beleefd, vriendelijk en aardig iemand. Dat moet ik ook zijn van mezelf. Altijd beide kanten van het verhaal bekijken en altijd aardig, misschien zelfs lief, zijn. Er zijn momenten dat het wat moeilijker is. Als ik me ’s ochtend op mijn fietsje door de drukke ochtendspits probeer te wurmen. Links en rechts toeristen en ladende en lossende vrachtwagens ontwijkend, dan is het allemaal wat lastiger.
Niet dat ik dan gelijk in een scheldend viswijf verander. Nee, ik ben er meer een van het passief-agressieve soort. Ik hoor mezelf op sarcastische wijze het rijgedrag van mijn medeverkeersdeelnemers corrigeren: “nee hoor, die haaientanden zijn louter decoratief”, “doe je dat in de auto ook?”, “gezellig, midden op het fietspad bijkletsen met je vrienden”. Uiteraard hou ik me altijd aan alle verkeersregels, behalve als ik haast heb….
Een beleefd, vriendelijk en aardig meisje dus. Maar soms word ik er zo moe van om altijd maar aardig en lief te moeten zijn. Sinds een jaar heb ik de oplossing: mijn wekelijkse bokstraining. Het is een opluchting om een keer niet aardig te hoeven zijn. Beter nog: ik mag niet eens aardig zijn! “Kom op, niet aaien! Pompen! Je wilt haar naar de andere kant van de zaal slaan!”.
Op het gezicht van mijn tegenstandster projecteer ik het ene gezicht na het andere. Die journalist die maar bleef pushen, die collega wiens rotzooi ik altijd op moet ruimen, mijn leidinggevende. Ze passeren een voor een de revue. Ik reken af met elke sneer, elk conflict, elk ingebeeld verwijt. Mijn armen trillen, het zweet loopt over mijn rug, maar mijn hoofd is leeg en stil. Volgende week weer!


©SB 06-12-2016