©FW 04-05-2018
Columns in de mail?
Ja, leuk!
                        Simpel



En nu ik dan zo aan het ompielen ben in mijn eentje: Jongens, wat is het leven SIMPEL zonder kinderen. Niet beter of slechter, maar sjeemig. 

Simpel.

Alsof 20 parallelsessies ineens lineair worden. Duizend woest kolkende beekjes in stroomversnellingen één grote, trage rivier.

Wat ik doe blijft zoals ik het laat.

Ik blijf langer weg dan geplanned en er is niks in mij dat onrust oproept, 'oh als het huis maar niet is afgebrand als ik thuis kom'.

Er is niks in mijn lijf dat me constant èigenlijk in de richting van mijn jongens trekt. Geen schuldgevoel dat ik niet aan het dierenkwartetten ben of meekijk met het online spel van de oudste twee. Niemand heeft gepoept, niemand heeft bloed, niemand heeft ruzie.

Ik doe wat ik doe. Zonder iets. Punt.

Als een solozeiler die dwars door een enorm drukke vaarroute moet manouvreren en dan ineens de lege oceaan voor zich heeft.

Een ouderwetse telefoniste die aan zo'n schakelbord zit in 101 telefoontjes tegelijk te verwerken heeft en dan ineens: Stilte.

De jongleur die nog maar twee ballen hoeft hoog te houden.

En niet dat ik ooit weer terug wil naar een kinderloos leven, begrijp me goed. Wat de jongens me brengen is onvervangbaar en zelfs nu krijg ik tranen in mijn ogen als ik aan hun liefde en lijfjes en vrolijkheid en snelheid denk. Boisterous Boys... Zalig.

Het is ongelovelijk wat kinderen je brengen. En het is ongelovelijk ingewikkeld om alles draaiende te houden met drie jongens en nog een eigen leven. Dat valt me nu pas op, eigenlijk. Normaal doe je gewoon wat je moet doen en dan allemaal net niet maar we overleven het wel.

En nu dus even een stuk open zee. Mmmmmmmmmm, peace!!!