Slangenburg

Een kaart met bloemen uit het interieur van Slangenburg. Die kreeg ik van een vriendin die daar was. Deze kaart met enveloppe en postzegel had klaargelegen op het bureau in haar kamer met een briefje erbij dat je deze kaart wellicht wilde sturen naar iemand  die je ook een verblijf hier gunde.

'Altijd al en nu helemaal ' schreef mijn vriendin erbij.
Nu helemaal. Dat was omdat mijn zus gestorven was. Mijn lieve oudste zus.

En Slangenburg is een landgoed bij Doetinchem met een kasteel en vlak daarbij een klein klooster waar een klein aantal Benedictijnen wonen. Veel bos eromheen. Een oord van stilte en van rust. Van aandacht en zorg. Voor de gebouwen en de natuur eromheen, voor het antieke interieur van het kasteel, voor verse bloemen overal, voor mooi serviesgoed en bestek. En bovenal voor mensen. Er hoeft daar niks. Als je gewoon alleen wilt zijn, dan doe je dat. Heb je behoefte aan contact, dan zijn er warme mensen om je heen. En boeken, kranten en tijdschriften. CD's, een vleugel en een spinet.

Dit voorjaar kwam het er bij mij pas van.
Ooit was ik begonnen aan een lange brief aan mijn gestorven zus. Nu, twee jaar later, op haar  sterfdag, toog ik naar de Achterhoek . Om even met mezelf te zijn. Om in gedachten bij en met mijn zus te zijn en verder te schrijven aan mijn brief aan haar.

Het was een mooie ervaring en daarom schrijf ik deze blog.
De sneeuwklokjes bloeiden en ik liep over de oprijlaan, over de slotbrug naar het kasteel toe en vanaf dat moment was ik even inwoner van een kasteel. Te gek!
Enorme hal, eetkamers met wanden met geschilderde jachttaferelen etc, kroonluchters en een bibliotheek die je aan Oxford of Cambridge doet denken. Of aan Harry Potter. Mijn kamer had natuurlijk een visgraten eiken parketvloer en oude zware kasten, een antiek bureau en bed. 's Avonds sloot ik de luiken aan de binnenkant van de meters hoge ramen en toen ik 's morgens uit het raam keek zag ik de meerkoeten gaan nestelen in de slotgracht. Want je woont boven de slotgracht. Het kasteel rijst op uit het water.

De dagen daar brachten me veel. In de stilte aan mijn zus schrijven, die heel nabij voelde. Ik las veel en doordat ik echt alleen was kon ik ook veel denken en inzichten verwerven. Dingen vielen op hun plaats; wat een inspirerende dagen!

Heerlijk gelopen in de bossen, een vesper meemaken bij de broeders die gelukkig zuiver zongen. Een kleine dienst bijwonen in de kapel van het kasteel en aan een mooie meditatie meedoen. Ik koos daarvoor, maar nogmaals: je hoeft daar niks. Opvallend was dat er ook jonge mensen komen en niet alleen grijze meute zoals ik.

En ook niet weg, er wordt daar overheerlijk gekookt. Je zit dus niet alleen in zo'n super chique eetkamer op antieke stoelen, maar het eten is ook nog es overheerlijk.
Onbetaalbaar? Het valt mee; het kasteel was ooit het verblijf van de monniken en is nu een soort van gastenverblijf voor het klooster en wordt gerund door vrijwilligers.

Jonge meiden, jonge vrouwen, van wie ik de blogs lees, jullie die het erg druk hebben: er lagen helaas geen kaartjes om te versturen op mijn bureau toen ik daar aankwam, maar weet dat ik jullie zo'n verblijf van harte gun!

MM




©MM 30-03-2017