Ik schrijf


Zojuist heb ik een stukkie geschreven. Waarom?
Omdat ik niet anders doe dan schrijven. Toen ik 7 was kreeg ik een dagboek en sindsdien schreef ik ze vol. Nog steeds. In sommige periodes schreef ik niet. Voer voor psychologen waarom ik dat niet deed.
Maar ik schreef dus altijd voor mijn eigen ogen.

Toen ik in 2012 zwanger was  begon ik met schrijven ' voor later'. In boekjes die voor dat doel worden gemaakt. En toen S. In februari 2013 was geboren nam ik mij voor om ALLES op te schrijven. Een logboek over hoe zijn komst mijn leven had aangevuld en op zijn kop had gezet. Maar het logboek kwam er niet. In plaats daarvan notitievellen waar hooguit RB 20min en RB 30min op stond. Deze eindigden na verloop van tijd in de prullenbak.

Inmiddels ben ik een paar jaar verder en steeds vaker besef ik me: wat weet S nu ├ęcht van mij? Niets. Als mij nu iets overkomt: niets. Ik heb in de afgelopen 4 jaar meer activiteiten ondernomen met hem dan mijn ouders in m'n hele jeugd met mij maar daar herinnert hij zich later hoogstwaarschijnlijk niets van.

Daarom ga ik schrijven. Geen logboek. Gewoon stukjes schrijven over wat me bezig houdt. Ik neem me alleen voor dat aan elk stukkie een kop, lijf en een (positief)achterste moet zitten. Voor de structuur.
En wat houdt mij dan bezig? Voornamelijk S, het moederschap en mijn weg naar herstel vanuit een burn-out. En ik zie wel wat daar gaandeweg bij komt.

En nu dus niet voor enkel mijn eigen ogen. Daarvoor heb ik m'n dagboek.

©MD 16-11-2016