©FW 03-09-2018
Columns in de mail?
Ja, leuk!
                        Tandwielen



Iedereen is weer werken en naar school.
Het lege huis waar ik zo naar uitkeek is wel erg leeg.

Het moeras trekt.

Ik wi me verstoppen in vergeet-boeken, er niet zijn totdat mijn taken weer helder en duidelijk en overmijdelijk zijn: Zorgen en moederen.

Misschien wil ik ook gewoon weer naar school. In de klas zitten, leren, klieren. Een duidelijk groot mens dat me vertelt wat en wanneer, die me bij de les houdt.

Nu ben ik groot en moet ik zelf. Plannen, mezelf een schop onder de kont geven en mezelf troosten.

Ik voel me eenzaam, verdrietig, bang om weer een depressie in te schieten zonder de houvast van de kinderen. Een leeg huis is heerlijk, maar biedt geen steun.

Gelukkig zijn mijn schouders sterk. Gelukkig is er ervaring, inzicht en een 'angel view'. Ik bedoel, als ik een engel was die van boven naar mijn leven keek zou ik weten wat er gezegd moest worden. En wat niet.

Ik ben mijn eigen engel en verlicht mijn eigen pad. Zoekende, met moeite, moed, angst en ook met domme dingen. Je kunt niet altijd kruidenthee drinken; lang leve de koffie.

De hond is alvast uitgelaten. Mijn eerste werkmail verstuurd...

Knarsend komen de grove zwartglimmende tandwielen van het echte leven weer op gang. Nog even en we zien ze niet meer, dan is het weer hoe het altijd was.

Het is.
En het is genoeg.