Voetballen


Werken is leuk, maar soms lijkt het alsof ik aan het voetballen ben. Ik wil graag dat het thuisvak kan genieten van het mooie voetbalspel en dat er geen fouten gemaakt worden. Aan de andere kant zijn er ook supporters van de tegenpartij. Zij hebben een hele reis gemaakt en ook zij verdienen het om vermaakt te worden en blij huiswaarts te keren. Wat moet ik nu doen? Zorgen dat wij beter zijn of laten zien dat de tegenpartij ook beter kan zijn?

Kennelijk moet ik iets op het veld doen. Iets met tegen een bal trappen en in een doel werken. Waarom lopen we in verschillende shirts en allemaal met een ander nummer op? Het is toch de bedoeling dat we samen spelen en niet dat we bij fouten er 1 persoon uithalen om te bestraffen? En waarom moeten we strijden. Het is toch een spel, waarbij iedereen blijer moet worden van de verrichtte prestatie? Nee, ik zie muurtjes bij vrije trappen. De weg naar het andere doel wordt met grof geschut verdedigd. Natuurlijk het spel is dat beide ploegen een ander doel willen bereiken, maar ook ten koste van alles?

En wat is nu de vergelijking met mijn werk? Gewoon: er ligt een open doel en een bal. Ik kan er rustig tegen trappen en hij zit er in. Het stadion is leeg en toch gaat mijn hoofd aan alles denken en beren op de weg vinden. Dus er staat een onzichtbaar muurtje, ik word uitgefloten, ik maak niet iedereen blij en heb het gevoel dat ik het niet mag doen. En toch blijkt dat als ik de bal in het open doel trap, dat mijn collega’s blij met me zijn. Alleen ben ik dan ook blij? Soms wil ik eigenlijk geen simpel open doel, maar beloond worden voor de mooie passeeractie. En als dat het geval is, voelt het zo gewoon. En denk ik juist dat het een bal in een open doel was.

Zijn de muurtjes niet mijn gedachten? En is het niet zo dat wat ik een open doel vind, dat iemand anders dat juist een mooie passeerbeweging én een omzeiling van een muurtje vindt? Dat maakt het lastig. Dat wat ik gemakkelijk vind, blijkt een ander moeilijk te vinden. Mijn veroordeling aan mezelf dat ik simpel werk doe, is niet helemaal correct. Lang niet iedereen heeft mijn kennis, terwijl dat voor mij zo normaal lijkt. Aanvaarden dat iets wat voor mij normaal is, voor een ander moeilijk is, is niet gemakkelijk. Dus mijn taak is dus gewoon de bal in het doel schieten. Daar blijkt toch iedereen blij van te worden, want ook de uitsupporters zien dat het een mooie goal was.
©Herma 10-02-2017