Voornemens


Lang, lang, lang (valt mee hoor, maar ze is al zo oud met haar 5,5 jaar) geleden toen zij dus nog in mijn buik zat, had ik goede voornemens. Over opvoeden. Heel verantwoord opvoeden. Mijn kinderen zouden geen tv kijken, tenminste niet meer dan een half uurtje per dag. En al helemaal niet om ze zoet te houden. Nee hoor, ik zou haar de hele dag wel vermaken. Nou dat voornemen is zo ongeveer als een van de eersten gesneuveld.
Heel naïef ook deze; ik zou mijn kind niet laten huilen. Whoehaha, vol van zwangerschapshormonen dacht ik dat echt! Dat ik dat kon. Mijn kind niet laten huilen, niet door mijn toedracht.
Dus.
Dat ze op mij lijkt en dat haar ogen bij het horen van de eerste klanken van een muziekdoosliedje al vollopen, nee dat bedoelde ik niet.  Nee, ik deed gewoon met haar mee. Och wat begrootte me dat, om dat kleine hummeltje te zien met oogjes vol tranen vanwege de klanken van een muziekje. En wat herkende ik dat.  Spiegel.
Ik had bedacht dat als zij iets niet of wel wilde en dat van mij wel of niet moest of mocht we daar samen uit zouden komen, zonder huilen. Van dat voornemen was ik nog sneller afgestapt dan het tv kijken.
Snoep zou ze ook niet krijgen, niet van mij. Dat heb ik heel lang vol kunnen houden, tot ze 2 was. Toen kwam haar eerste x lampionnetje lopen en eerste keer echt Sinterklaas…. Met snoep.
Dus 3 jaar geleden ben ik nog naar de biowinkel gegaan en daar snoep gehaald, wat iets meer verantwoord is in mijn ogen. Na het lampionnetje lopen al dat snoep verwisseld. Vond zij toen helemaal prima. Opgelost.
Alleen onder het trakteren op de peuterschool (zoals dat snel gedoopt werd) kon ik niet onderuit.
Ach die paar x is niet zo erg. En zo gaat dat voornemen langzaamaan plaats maken, van helemaal geen snoep, naar alleen traktaties op school, naar af en toe een snoepje uit de ‘lampionnetjeslopenpot’.  Zij blij, ik wat minder. Is een mooie les voor mij, hoe om te gaan met voornemens die sneuvelen, want ik weet zeker dat er nog vele gaan komen. Ze is tenslotte nog maar 5,5.

©JY 18-11-2016