Wat goed dat je er bent


' Long time no see.'
'Wat goed dat je er bent.'
'Je ziet er goed uit!'

Na een paar maanden van afwezigheid dook ik vanmiddag op tijdens een serie presentaties van de afdeling waar ik werk.
Meer dan een uur was ik weer een collega. Wisselde blikken uit met collega's nadat er een grap was gemaakt. Hoorde er weer een beetje bij.
En daarna ging ik weer naar huis.

Op de snelweg hield ik de radio uit en mijn hoofd bij het autorijden. Ik was tevreden, voelde me zelfs energiek. Auto terug gebracht naar m'n moeder, S. opgehaald en hem naar het volgende oppasadres gefietst.
Eenmaal thuis voelde ik me trots op mezelf. 'Goed gedaan dame!'

Tot zover de inspirerende en 'mild-voor-jezelf-ingevingen'.
Want het 2e bedrijf stond op punt van beginnen. In de coulissen sprong een toneelspeler onrustig op en neer. Het doek ging omhoog en daar kwam hij op, met de bedoeling om eens even flink los te gaan:
'Ja ja, zet jij maar een lekkere kop thee en ga er maar eens goed voor zitten.
Want prima natuurlijk dat jij je koppie weer even hebt laten zien op je werk.. Maar wat moeten ze nu wel niet van je denken?!  Je was er maar een uur! Denk je daarmee je goede wil te laten zien?
En praatte je niet te lang tegen die collega? Door het maken van grapjes nemen ze je echt niet serieuzer hoor. Wéér heb je je probleem gebagatelliseerd. Want welke, zichzelf respecterende vrouw noemt het herstel van haar burn-out nou een avontuur?'

En dáár kwam zijn toegift: ' Wordt je nou eens bewust van jezelf!!'

Het publiek juicht, applaudisseert en het doek sluit zich.

Zo, dat was een sterk staaltje performance van mijn interne criticus.
Hij kiest z'n momenten goed uit. 'Ik zie dat je trots bent op jezelf? Há mooi! Dan begin ik nu met mijn voorstelling!!'

Inmiddels weet ik dat die interne criticus een slechte performer is. Een schichtig wezen dat zich veel stoerder voordoet dan hij is.
En ik kan hem wegsturen. Soms blijft ie dan nog zitten. Met z'n voeten tikkend tegen het podium. Maar het doek is dan al dicht. 'Weg jij, ga je moeder pesten', denk ik dan. En dan maakt hij zich uit de voeten.

Ik heb mijn kop thee leeggedronken. Klaar om naar het dorp te fietsen en een bos bloemen te kopen. Voor mezelf. Want vandaag is een goede dag en die laat ik me niet afpakken. Al helemaal niet door die interne criticus.

( en die houden niet van mooie dingen ;-)
©MD 16-11-2016