Begin

Dit is de eerste keer dat ik ergens 2017 neerzet (zie
© onderaan). Een nieuw jaar, nieuw begin. Moah. Geen zin in dat nieuwe begin. Ik heb een typisch zondagavond morgen-moeten-we-weer gevoel. Zei net al tegen D: "Please houd me tegen als ik weer eens ergens 'ja' tegen zeg uit plichtsbesef of medelijden."

Voornemens heb ik ook niet. Geen goede en geen slechte. Hm. Wel een paar slechte misschien maar dat ga ik niet vertellen want dan is de lol d'r af.

De vakantie mag nog best even duren. Eindeloos, never-ending. Maar niet heus. Ik zie eigenlijk alleen maar tegen het gewone leven op omdat de vakantie zo lekker veilig is. Niks hoeft, er wordt niks van me verwacht. Ik hoef niet mooi te zijn of slim of schoon en het maakt ook niet uit hoe mijn haar zit. Ik hoef niet per se op tijd te komen, nergens verantwoording over af te leggen. Veilig.

Ik weet ook dat het een saaie veiligheid is op den duur. Helemaal niet veilig, eigenlijk. Een soort 'afgeschreven zijn', vooral als de hele wereld verder gaat. Ik weet het nog van een eindeloos zwangerschapsverlof zonder de verzekering van werk erna. Een verschrikking. Ik voelde me een dikke pad op de rand van de zandbak die niks te melden had. Dat was knokken, om van dat zelfbeeld af te komen. Godezijdank gelukt. Pfiew.

En nu heb ik gewoon geen zin in dat stomme nieuwe begin. Ik ben geen zandbakpad meer, maar een lange winterslaap zou welkom zijn. Wie slaapt weet niet wat 'ie mist en mist dus niks. Ja, achteraf, als de wereld zich heeft vernieuwd zonder jou. Dat maakt ook niet erg veel uit, èn het is leuker om aan de vernieuwing mee te werken. Nieuwe dingen maken, ontdekken, zingen schrijven spelen.

Misschien gewoon vernieuwing, zonder begin. En ook zonder eind. Eindeloze vernieuwing. Toch nog een leuk voornemen.



©FW 08-01-2017