Oh ja.

Soms zit ik diep in een boek gedoken en kom ik
weer even boven water en denk ik Huh? Ohja. Het
is niet zoals normaal...

Oh ja. Corona.

En ergens is het ook allemaal heel normaal
geworden. Het gaat ons goed! Niemand is ziek! De
jongens doen het goed! We genieten van de tuin!
We hebben een fijn ritme!

En er zijn er toch ook rare onderhuidse stromingen
van een soort leiblauwe, olieglanzende kleur die
soms wervelen en soms kriebelen, soms tergend
langzaam doorstromen en soms gewoon niet te
verdragen zijn.

Niet dat ik naar mijn sociale leven verlang, doei dat
hoef ik niet per se terug hoe aardig jullie allemaal
ook zijn.

Juist het constant op de vingers gekeken worden,
het ' Oh doe jij dat zo!?' 'Heb je de was al buiten
gehangen?' 'Wanneer zullen we nu gaan eten?' 
'Heb jij nog Skype afspraken anders wil ik wel..' 
AAAARRRRGGGHHHH LAAT ME!

Dus dan denk ik
'okee deze golf pijn is na 90 seconden weer
afgezwakt'
'sssst Hou je rug recht en wees waardig'
'Wonder woman en niet Ma Flodder!'

En soms verander ik even in een bikkelharde
gemene heks en maak ik een enorm snijdende
opmerking, ook soms naar mijn jongens, die
gewoon echt niet kan. En soms zeg ik dan niet eens
sorry.

En dan vergeven we elkaar maar weer, en onszelf,
met of zonder woorden.

En dan duiken we weer in een boek, een game, een
film of ' 72 most dangerous animals of Latin
America' .

Om weer wakker te worden in deze maffe droom en
weer door te gaan. Gewoon. Zoals het leven nu is.

Wat zijn mensen flexibel.
©FW 06-04-2020